Sahildeki Gazeteler

0

Sahildeki Gazeteler

Hakkıyla yapana, her işin bir zorluğu, bir güzelliği var da gazetecilik, bir başka güzel, bir başka zor; her şeyi duymak, görmek ve her şeyi duyurmak göstermek de zor. Her gördüğünü görmemek ve her duyduğunu duymamak daha da zor.
İnternetin icadından sonra artan sanal gazetelerin raf ömrü, çoğu zaman gün bile değil. Basılı olanının ömrü birkaç bardak çay kadar birkaç yudumluk. Kelebeğin ömründen daha az, birkaç saatlik.
Televizyon mu? O işin süpermeni. Haddine mi düşmüş gazeteler onunla aynı meydanda güreş tutsun. Konumuz dışında.
Bir cümleyi geçmeyen haber başlığı ve yanındaki görsel yeterli, şu koskoca dünyada olup biten karmaşık hayatı anlamak için, internetin icadından sonra okuyucunun dünyası da bir başka.
Ne yazık ki çarpıcı bir başlığın, etkili bir fotoğrafın ezici galibiyeti, ölümün sırrını yazsa da okunmayan köşe yazılarının dramatik mağlubiyeti.
Ortaokul yıllarında bir gazetenin nasıl hazırlandığı gördüğüm anı hiç unutamıyorum. Siyah boyalar, burcu burcu kokan kâğıtlar, dev gibi görünen baskı makinaları. Başında bir adam, elinde kurşun harfler. El emeği göz nuru dizgiler ve emeğin, alın terinin kokusuyla dağıtılan, ruhu olan gazeteler.İnsanlar daha çok okuyorlardı sanki. Belki emeğe saygılarından, belki bilgiye ve habere açlıklarından, belki de meraktan. Gazeteci denilince, şöyle bir bakışımız vardı, hayran hayran.
Nostaljiyi bir yana bırakacak olursak, yerel gazeteler, ulusal gazetelerden daha farklı bir akrabalık bağına sahip okurlarıyla. Hele ona bir de memleketinizden uzakta iken rastlarsınız, gurbet ellerde hemşerinizi görmüş gibi sevinirsiniz. Sevinirsiniz ama onların dertlerini de görür, satır aralarında okursunuz.
Elinize bir gazete aldığınızda ya da bir tıkla sayfalara ulaşabildiğiniz, internet gazetelerine baktığınızda bunların hangi zorluklarla ayakta kaldığını, memleketlisine birkaç haberi ulaştırmak nelere katlandıklarını, birkaç fikri aktarabilmek için hangi sorunlarla karşılaştıklarını, ne kadar zaman harcadıkların ve bütün bunların karşılığında ne beklediklerini hiç düşünüz mü? Ben söyleyeyim: Sadece okunmak ve sosyal ağ sayfalarındaki beğeni yaptığımız o çiçek böcek, yemek paylaşımlarına karşı gösterdiğiniz ilginin yarısı! Yaptığımız o güzel yorumlardan, haberlerinin, yazılarının altına yazılmış birkaç kelime.
Öğrencilere sürekli söylediğim bir şey vardı: “Öğretmenlerinizi sağmalısınız. Onların bilgilerini, sorularınızla, sınıfta tartışmalarla sizlere vermesini sağlamalısınız. Bir öğretmenin sınıfta en çok hoşuna giden şey, öğrencilerin sormak ve konuşmak için havaya kalkan parmaklarıdır”. Sanatçılar sahnede alkış aldıkça, sanatlarını daha güzel icra etmenin yollarını ararlar. Yazarlar, kitapları okundukça daha güzeli yazmak için çaba gösterirler. Gazeteler de farklı değil. Onlar, haberlerin altında yazılan yorumlardan, sorulardan, eleştirilerden, katkılardan beslenir ve nefes alır. Özellikle internet gazetelerinin
Gazeteler ne kadar çok ilgi görüre o kadar ekonomik bağımsızlığa, mesleki prensiplerine ve mesleki etik ilkelere daha sağlam bir duruşla yaklaşmış demektir. Doğru haber, gerçekçi yorumlar, doyurucu içerik, kaliteli yazılara doğru bir adım daha yakınlaşmış demektir. Çünkü “Marifet, iltifata tabidir. İltifatsız marifet zayidir” derler. Bu iltifatın anlamı, “şakşakçılık” değil, ilgi ve alaka göstermektir.
Gazetenin içeriğine gazeteciyi okuyucu yönlendirir. Bu aynı zamanda otokontrolü de sağlar. Gazeteye bir duruş ve karakter kazandırır. Gazeteciye de işini daha profesyonel yapmaya teşvik eder.
Sahile vurmuş binlerce denizyıldızının içinden ulaşabildiği birkaç denizyıldızını kurtarmaya çalışan sahildeki çocuğa “Binlerce denizyıldızı var. Hangi birini kurtaracaksın, birinin kurtulması ne fark edecek?” diye sorana, elinde tuttuğu bir denizyıldızını hayata kavuştururken “Belki binlercesi için bir şey fark etmeyecek. Ama bunun için çok şey fark edecek” cevabındaki “ben yoksam kimse yok” anlayışıyla hareket etmemiz yerinde olacak.
Sonuç olarak belki binlerce takibinde bulunduğumuz sosyal medya takipçilerimiz için yaptığımız yorum, beğeni arasında bu gazetelerimizin sayfalarına girip, birkaç yorum yapmamız, bir kaç soru sormamız takipçilerimizle paylaşmamız, bizim çok zamanımızı almayacak ve bizim için çok şey fark ettirmeyecek. Ama o gazeteler ve gazeteciler için çok şey fark edecek.
Yeri geldiğinde gözümüz, kulağımız, yeri geldiğinde sesimiz olan gazetelerden uzak durmayıp, onları desteklememiz hem onlara hem bizlere hayat verecektir.
Kamuoyuna kör, sağır ve dilsiz kalmadan vatandaşlık görevimizi yerinde getirmemiz konusunda hem bizlere hem de gazetelere, pusula olacaktır.
Unutmayalım ki, gazetelerin ve gazetecilerin ömrü, okuyucuların ona baktıkları an kadardır.
Maraş Pusula Haber - www.maraspusula.com / Yazar Nadir Yıldırım

Hangisi Dram

0

Hangisi Dram

İslam, bir yönüyle insanlığın tarih boyunca ürettiği ve üreteceği insani tüm güzellikleri kucaklayıcı ve çirkinlikleri reddeden prensiplerle donatılmış bir evrenselliğe sahip. Hal böyle olunca bir Müslümanın da bu evrenselliği temsil noktasında düşünce ve eylem geliştirmesi, bir duruşa sahip olması beklenir.
Bir haber başlığında, “Müslümanlar katlediliyor” ifadesinden yüreği titreyen bir Müslümanın, aynı olayın “İnsanlar katlediliyor” şeklide duyurulması halinde de yüreği titrediğinde, İslami bir duruş sergilemiş olur.
“Bir camiye yapılan bombalı saldırıda …..“ haberi ile, “bir kiliseye yapılan bombalı saldırıda ……. “ haberini, “ibadethaneye yapılan bombalı saldırı …” olarak algıladığında İslami bir duruşa sahip olmuştur.
Dünyanın herhangi bir yerinde çıkan kasırgaya, yangına, depreme karşı, aynı hassasiyetle yaklaşıp, herhangi birine “oh olsun” demeyip üzüldüğünde, İslami bir hassasiyeti göstermiş olur.
Dünyanın herhangi bir yerinde hangi inanca ve dine mensup olursa olsun haksızlığa, hukuksuzluğa, antidemokratik ve gayri insani uygulamaya maruz kalmış olanların yanında ve insanlık adına yapılan her güzel işin ardında ve içinde olduğunda İslami bir duruş sergilemiş olur.
Çünkü İslam için insan, önce insandır. Aksi hali hem insani hem de İslami dramın başladığı andır. Madem İslam Medeniyetinin değerleri evrensel ve insanlığı kapsayıcı, İslami coğrafyanın her bir meridyeninde yaşanan dram nedir?
Çoğu zaman bu dramın faili olarak Batıyı suçlarız. Çünkü Batı, kendi temel değerlerinin gereklerini yerine getiriyor. Kendi Medeniyet iddiasını gerçekleştirmek için “Avrupa halkları, aralarında daha yakın bir birlik oluşturmak için ortak değerlere dayalı barışçı bir geleceği paylaşmaya kararlı.” “Ruhani ve manevi mirasının bilincinde olan Birlik, bölünmez ve evrensel değerler olan insan onuru, özgürlük, eşitlik ve dayanışma değerleri üzerine inşa edilmiş”.
Barışçıl geleceği(!) paylaşmaya kararlı olan Batı’nın, dünyanın her yerinde destekledikleri “kaosun” her hücresinde kararlılık gösterdikleri açık. Bunu da sadece kendi halklarından saydıkları, diğer “insanları” yok saydıkları, özel barışçı ortak değerler uğruna yaptıkları, gelecek dünyada kendileri dışında “insanlığı” görmek istemedikleri aşikâr. Başka türlü hareket etmeleri de düşünülemezdi zaten.
Bir birliğin kendi “Ruhani ve manevi mirasını” bilincinde olmasında daha doğal bir şey olamaz. Olmalılar da. Burada çarpıcı olan “miras” kelimesinin gözden kaçmasıdır. Batı ruhani ve manevi miras olarak tarih boyunca atalarından aldığı temel ilkeler üzerinde hareket etmek zorundadır. Aksi halde kendi tarihine de ihanet etmiş olurdu. Bu mirasın ne olduğunu anlatmak için tarih kitaplarının tamamını buraya aktarmak gerekirdi. Onur, özgürlük eşitlik ve dayanışmanın ilkeleri bu tarihi mirastadır. Bu mirasa diğer medeniyetin çocuklarını ortak edeceğini düşünmek şaşırtıcı değil mi?
Batının oluşturmaya çalıştığı “Özgürlük, güvenlik ve adalet bölgesi” var. Bu bölgede kimler var: Suriye? Irak? Filistin? Gazze? ...... ve insanlık ve İslami dramın yaşandığı diğer coğrafyanın bireyleri mi?
İslami çağrı “Ey İnsanlar” ifadesiyle sadece birkaç coğrafyanın tekelinde olmadığını da ifade eder. Onun evrenselliği ve bütün insanlığı kucakladığı güneş gibi ortada olan bir medeniyettir. Biz mensuplarının da şu sorulara cevap bulması görev olsa gerek:
“Ruhanî ve Manevî” mirasını medeniyet ambalajıyla pazarlayan Batı karşısında, “Rabbani ve Muhammedî Mirası” reddederek meta zincirlerine sarılıp, kölelik fetişizminin ruh halinden medet umanların, yitik malımız ilmi düşünceden yoksunluğa post verenlerle, bu aldığı payeye ses çıkarmayanların hiç mi suçu yok?
İslam coğrafyasında yaşanan sürecin müsebbibinin yalnızca Batı olduğunu düşünmek “düşman dışarıda” anlayışının bir yanılsamasıdır. İslam’ın evrensel değerlerini yerelleştirerek mahallesine, tekkesine, cemaatine mahkûm edip sınır çizen coğrafyanın sakinlerinin hiç mi suçu yok?
Medeniyetinin ruh zenginliğinin tarih kültürünün sadece kabuğuyla ilgilenip, medeniyetin ayak izindeki başarıyla övünüp, kalan mirası tozlu raflara kilitleyenlerin, bunu dünyaya, dünyanın anlayacağı dilde anlatamayanların hiç mi suçu yok?
İslam’ı kavrayamamış, şurada burada bu kimliğinin ardına gizlenip, cihat narası atarak, yapıştırma bayraklar altında Müslüman kardeşine, insanlığa kan kusturup cellatlık yapanlara ses çıkaramayan ahalinin hiç mi suçu yok?
İslam, İnsanlık Medeniyetidir. Yolu uzun yükü ağırdır. Yoldaki her kervandan sorumluluk bekleyen eşsiz bir hazinedir. Tüm ruhları ve akılları doyuracak zengin bir sofradır. Bu hazinenin kapılarında yokluk çeken, bundan bir lokma dahi alamayan, almaya cesaret edemeyen, almak için çaba göstermeyen hazinenin sözde sahiplerinin, hiç mi suçu yok?
Şimdi tekrar tekrar düşünelim; Dram, insani mi, İslami mi?

Kaynak: Hangisi Dram - Nadir YILDIRIM

Öğrenen Türkiye

0

Öğrenen Türkiye

“Aklın neresindeyiz? Başlığıyla yayınlanan yazımız üzerine, Dediler ki: “Hocam, iyi güzel de biz nerede hata yaptık?”
El cevap: “Ya kitapları hayata ya da hayatı kitaplara uydurun. Yoksa ikisi de anlaşılmayacak”.
Bir üniversite mezunu, eğitim öğretim sürecinde en az 16 yıl geçirir. Diplomasını, eski dille icazetnamesini; aldıktan sonra bir de bakar ki hayat kendisine öğretilenlerden başka bir yere taşınmış ya da kendisine hayat öğretilmemiş.
Sonuç, herkesin birbirini suçladığı, yetersizliklerden şikâyet ettiği Hizmeti alanın da verenin de birbirini eleştirdiği ürünler. Bir sorumlusu ve sorunlusunun bulunamadığı kaçınılmaz son.
P.Senge: “Bugünün problemleri, dünün çözümlerinden kaynaklanır”, tespitiyle dile getirir. Hocalarım bu işe ne der bilmem. Bana göre eğitim sistemine atfen dün ortaya konulan çözümler, bugün problem olarak karşımıza çıktığına göre hala “İnsan ve Liyakat Odaklı Nitelikli Eğitim Sistemi” yerine“, “Mezun ve İstihdam Odaklı Nicel Eğitim Sistemi” üzerinde ısrar ediyoruz.
Mesele birkaç on yılın değil, yüzyılların sorunu. Mesele ne politik ne de ideolojik değil. Bir tarafa taraf olmayla da ilgisi yok. Çünkü üstat Meriç’in de söylediği gibi “Maarif meselesi, memleket meselesi”.
Türkiye, 2071 hedefi olan bir ülke. Bin yıllık hayali olan bir liderle hedefe koşacak gençlere, öğretmenlere, yöneticilere, akademisyenlere muhtaç. Bu hedeflere nasıl koşması gerektiğini anlatan eğitim öğretim sistemin kurgulanması ve yeni eğitim modellerinin yapılandırılması meselesi de memleket meselesi değil mi?
Ne yazık ki eğitim sisteminin gündemi hala sınavlardan yüksek puan alma hedefine koşturtma çözümü öneren, “sıfırcı” şahsiyetlerin kuru, içi boş, hedefsiz, geçici pazar oluşturma odaklı çağrısıyla yankılanıyor.
Başarı(!) ise sınava hazırlan, kazan yeter. Başka ihsan istemem, diyojenliği ile tanımlanıyor. Başarının fordist yaklaşımı, eğitim camiasının kulaklarına fısıldanıyor ve koşu bantlarında öğrencilerin yetenekleri metre ile domatesin, kilo ile uzunluğu ölçülmeye çalışılıyor. Balığın ne kadar hızda kavağa çıktığı, kuzunun ne kadar derin bir havuza girebildiği testi de ihmal edilmiyor.
Sınav sonunda verdiği cevabın niteliğini tartışan öğrenci görmedim. ABC…. Hayatın bütün versiyonlarının beş seçenekten sadece biri olduğuna alıştırılan zihinlerden, bir fincan kahveye bakıp, dünyayı gören sosyolog yetiştiremezsiniz.
Temel eğitimin ilk yıllarında hayalleri olan, öğrenmek, okula gitmek için ağlayan çocukların, sonraki yıllarda budanmış kişilikleri, öldürülmüş hayalleri, kırılmış özgüvenleriyle karşımıza “ben neden okudum ki diyerek ağlayarak” gelen gençler, karşımızda duruyor olması da bu beş seçeneğin altıncısı.
Hayatın gerçekleriyle uyuşmayan, işlerine yaramayan ağırlıktaki teorik bilgi hamalları olarak, boşa gittiğini düşündükleri on altı yıllık eğitim süreci. Daha da beteri, temel eğitimden yükseköğretime kadar bütün gençlerimize eğitimin her kademesinde gösterilen sözüm ona “büyük hedef (!); “657” ve türevlerinden mürekkep bir ideal.
Bir gence, okulun ilk yıllarında hedefini sorduğumuzda aldığımız cevapla, sonraki yıllarda aldığımız cevap arasındaki sapma ne kadar az ise başarımız o kadar yüksek. Sorun, aldığınız cevap size bir fikir verecektir.
Bir işletmeyi iflasa götüren şeylerden biri de idealsiz ve davasız, hayalleri törpülenmiş, girişimciliği köreltilmiş, işletmenin asıl amacından uzağa savulmuş insan kaynağıdır. Bir elmas madenindeki işçi, yer altından alın teriyle çıkardığı elmaslardan daha az önemsendiğini, bir parça elmas kadar değerli olmadığını düşünmeye başlamışsa, o madenden de elmas çıkaramazsınız.
Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisi piramidinde, bir yerlerde asılı kalmış, biyolojik ihtiyaçlarını dahi temin edememiş, kendini gerçekleştirme yolculuğu bu basamakta bitmiş, nefesi tükenmiş, ümidini yitirmiş insan, kadro havuzunda sadece bir sayı olarak yer işgal eder.
“Adam” yetiştirdiği varsayılan bir kurumda eğitim alan öğrenci “benden ancak, bu kadar adam olur” demek zorunda kalacağı, yeteneklerine ve yeterliliklerine göre ölçülüp biçilemiyorsa tutuşturulan kuru sayılarla sıralanıyorsa, ezberin sonu yok...
Sonrası: büyük hayallerle çıktığı yolda bir müddet sonra, çabalarının boşuna olduğunu, aldığı bunca eğitime rağmen atıl bırakıldığını, çalışanla çalışmayanın bir tutulduğunu gören her insan “âllâme-i cihân” olsa, bir zaman sonra görevini sadece bulunduğu yerdeki işinden sadece maaş alacak varlık göstermeye başlar. Yap demeden yapamayan, inisiyatif alamayan, işini “mış” gibi yaparak ve günü kurtaran “yönetilirliğe” doğru evrilir.
Varoluş amacı, büyük resmin bir parçası olarak zorunlu gerekliliği, işini doğru yapmasının önemi, bunu yaparken, fikirlerine ve emeğine her zaman ihtiyacımız olduğu, emeğinin boşa çıkmayacağı, objektif değerlemelerle kariyer basamaklarını gücü ve yeterliliği nispetinde tırmanabileceği bir sistemin varlığı hissettirilmeli. Ehli olacağına emin olduğu işin, ehline verileceğine inandığı, başı sonu belli kariyer yol haritası oluşturulmalı.
Bir çırak, ustabaşı olarak devletine ve milletine katkı sağlayacağı yere hangi yeterliliklere sahip olursa ulaşabileceğini adım adım bilmeli. Yolda güvenle ilerlemeli ki başardığında kendisinde hem de başkalarında, başarının kendisine atfedilen değil, emsallerine göre daha iyi bir performans göstermiş olduğu için kazandığı bir statü olduğu vicdani kanaati oluşmalı.
“Burası Türkiye, burada işler böyle yürür” metaforu kırılmalı. “Ben yoksam kimse yok” davasının ve düşüncesinin tohumları, anaokulundan itibaren zihinlere pedagojik ustalıkla ekilmeli. Ekilen tohum güvenilirliği yüksek bir sistemle korunmalı ve insanların kalbinde yeşertilmeli.
Gençlerin keyfi uygulamalar ve bürokrasinin çelik çekirdekleri arasında ezilmesine izin vermeden, özgüveni desteklenmeli. Girişimciliğini ispatlayabileceği, hayalini test edebileceği pedagojik zemin hazırlanmalı.
Malazgirt’ten 2071’e koşan ruhların, Anadolu’ya saçtığı tohumlara sahip çıkmak gerek. Bu tohumların, büyük küçük herkesin ruhunda fidan olması sağlayacak, insan odaklı, ruhu sanatla süslenmiş, aldığı eğitimi yaşadığı hayatta, yaşadığı hayatı okuduğu kitapta bulan, olmayanı yeniden düşünen, hem hayata hem kitaba yazan, iddialı bir eğitim sisteme ve eğitimde iddialı insanlara muhtacız.
Öğrenen öğretmene, öğrenen yöneticiye, öğrenen öğrenciye, öğrenen okula ve öğrenen kurumlara, öğrenen Türkiye’ye ihtiyacımız var.
Ezberlenenler unutulur, öğrenilenler yaşanır, hayat olur.
Kaynak: Öğrenen Türkiye - Nadir YILDIRIM

Aklın Neresindeyiz?

0

Aklın Neresindeyiz?

Birkaç gün önce Milli Eğitim Bakanlığında üst düzey bir bürokrat “Başkan”, “Sosyal bilimler liseniz var, “Yedi güzel adam yetişiyor mu?” diye sordu?
Aslında diyordu ki; milyon trilyon bütçelerle konforundan taviz vermediğimiz yeni binalara, yenisini istiyorsunuz ama gaz lambası ışığında okuduğu cümlelerden ruhuna attığı tohumlardan şiirler açan çocuklar var mı? Altı delik ayakkabısından sızan kar suyunun yaktığı ayak parmakların acısına rağmen elindeki simidi paylaşan koca yürekler var mı? Lastik ayakkabısını yastığının altına koyup yeni kokusuyla hülyalara dalan mutlu gençler var mı? Üç-dört kişinin paylaştığı tahta sıralarda büyüyen kardeşler var mı? Parmağından kısa tükenmiş kalemiyle yazan arkadaşına kalemini kırıp paylaşan yazarlar var mı?
Doğru ya kandil lambasından, lastik çarıktan, soğuk yanaktan, kaba yerini nasırlaştıran sıradan, tozlu kara tahtadan, dip dibe dört kişi oturulan sıralardan soran, sorgulayan, merak eden, araştıran, düşünen, tefekkür eden, idealist, üretken, yenilikçi, yaratıcı, okuyan, yazan, girişimci, mucit, sanatçı, millî ruha, evrensel akla sahip, insanlar yetişti tarih boyu.
Gaz lambası yerine floresanlar, kara tahtalar yerine akıllı tahtalar, sobalar yerine kaloriferler, yürüme mesafesine servisler, cicili bicili kitaplar, defterler, kalemler, çantalar vs. vs. aldı ve eğitimin gözdeleri(!), olmazsa olmazları artık;
Tükenmeyen kalemlerimiz vardı ama yazamaz olduk. ,
Altı delik olmayan konforlu ayakkabılarımız oldu ama yürüyemez olduk.
Süper market kantinlerimiz oldu ama paylaşamaz olduk.
Bir öğrencim akıllı tahtalar kurulduğunda henüz tam olarak kullanamayan bir öğretmeninden dert yanarken “hocam, tahtalar geldi ama aklı gelmedi” demişti.
Bu yeni tasarımda dünyayı değiştiren dâhilerin de yetişmesi gerekirdi.
Ama olmadı!
Yüzlerce yıl bu tarladan başak yetişmedi! Bu bahçede çiçek açmadı! Fidanlar ağaca, ağaçlar meyveye durmadı! Yetişenleri ya dolu vurdu ya kar. Ya soğuk vurdu ya bahçıvan tırpanladı. Ya yaban otları daladı ya da komşunun sürüsü talan etti.
Aslında hepimiz el âlem duymasın diye, aynı soruyu sessizce sorduk, mırıldandık:
Gözde liselerimiz; Anadolu, Fen, Sosyal Bilimler, Sağlık Bilimler, İmam Hatip, Güzel Sanatlar ve Spor Liselerimizden ve bunların ilgili fakültelerinden dünyanın yönünü değiştiren, kaç bilim adamı, düşünür mezun ettik?
Bizim Mimar Sinanlarımız, Farabilerimiz, İbin Haldunlarımız, Harezmilerimiz, Birûnilerimiz, Ali Kuşçcularımız, İbin Sinalarımız ve diğer dünyanın çocukları Einsteinlarımız, Teslalarımız, Edisonlarımız, Galileolarımız, Aristolarımız vs. vs. nereye saklandılar…Bunlara benzeyen yakın çağda, kaç kişiyle canlı kanlı görüp tokalaştık?
Dünya bilim tarihinde yaşatıla ve bizim övündüğümüz isimlere nispet “boynuzun kulağı geçtiği”, kaç halef yetiştirdik? “Aaa, bu da benim hocam!” dediğimiz, anılan ve ilk 100’e giren, kaç bilim adamımız oldu?
Gerçekten, milyon trilyon bütçelerden sonra, biz “hiç bilenle bilmeyen bir olur mu?”nun hangi bilen tarafındayız? “Siz hiç düşünmez misiniz? ”in hangi düşünenlerindeniz?
Bizim güzel adamlarımızın sayısı neden yedi? Yedi yüz değil, bin yedi yüz değil?
Ağzımıza pelesenk olmuş bir mecaz: “Teori ile pratik aynı değil. Okullarda öğretilenler, gerçek hayattan farklı.” Bunu büyüğünden küçüğüne her makamdan duyarsınız.
Madem böyle, gerçek hayatla ilgisi olmayan sahte bilginin neden hamallığını yaptırıyoruz, neden okutuyoruz? Ya da aksi durum ki bunu düşünemiyorum… Sadece teorik olsun diye mi? Bizler “mış” gibi yaşıyoruz, yazanlar çizenler mi “mış” gibi yazılo çiziyor.
Yunus’un dediği gibi, “… bu nice okumaktır!”
Son cümleye değil de belki de başa konması gereken P. Senge’nin manidar tespiti anlayana çok şey anlatıyor: “Bir organizasyonun öğrenme isteği ve kapasitesi, kendi mensuplarınınkinden daha büyük olamaz[1]
Gerçekten aklın neresindeyiz?
 
[1] Peter M. Senge, Beşinci Disiplin, YKY Yayınları, İstanbul, 2013

Kaynak: Aklın Neresindeyiz? - Nadir YILDIRIM

Farkındalı Çaresizlik

0

Farkındalı Çaresizlik

Hadi bir oyun oynayalım.
Masamızda büyük bir tablonun, irili ufaklı bölümlere ayrılmış parçaları var. Karşımızdaki duvarda da bu parçaları birleştirdiğimizde ulaşacağımız büyük resim. Masanın bir yanında bu tabloyu yapan ressamın hazırladığı bir kılavuz, kitapçık, daha önce bu oyunu oynamış olanların hatıraları ve notlarının bulunduğu defterler ve bu oyunu nasıl oynayacağımızı öğreteceğini iddia eden başka oyuncular var.
Akıllı bir oyuncu sizce ne yapar?
İnsan hayatının büyük bir bölümünü, kendisine daha başlangıçta bir bütün olarak lütfedilen büyük resmi, parçalayıp, küçük parçalar haline getirip sonra bu parçalardan hareket ederek yeniden o başlangıçtaki büyük resme ulaşmaya çalışarak geçirir. Çünkü çok erken bir çağdan başlayarak sorunları parçalara ayırmaya, dünyayı bölümlemeye alıştırılırız. Görünüşte bu, karmaşık ödevler ve konularla daha kolay baş edilmesini sağlar, ama bunun için eylemlerimizin sonuçlarını göremez hale geldiğimiz, parça bütün ilişkisini kaybettiğimiz ve büyük resimde açıkça bize ulaştırılmaya çalışılan mesajı anlayamadığımız gizli, anormal, ağır bir bedel öderiz; daha büyük bir bütüne bağlantı duygumuzu kaybederiz.  Bu, kırık bir aynanın parçalarını yeniden bir araya getirerek, gerçek görüntüye ulaşma çabasıdır ve boşunadır. Zaten bir süre sonra bütünü görmeye çalışmaktan hepten vazgeçeriz.[1]
Bir nesnenin, bir olayın, bir yerin, bir insanın, bir toplumun, bir olayın sadece bir yönüne ait bilgiye ulaşarak onun ne olduğunu tahmin etmek, buradan hareket ederek bir yargıya ulaşmak alıştırıldığımız ve eğitildiğimizi gibi parçalardan hareket ederek “büyük resmi” görme çabamıza bir örnektir. Küçük ölçekli durumlarda başarı mümkün olsa da ölçek büyüdükçe bu çaba biraz önce ifade edilen kırık aynalardan gerçek yansımaya ulaşma çabası gibidir ve beyhudedir.
Alışageldiğimiz şekliyle zihnimize küçük yaşlardan itibaren yerleştirilen, referans olan çok şey var. Atasözleri, özdeyişler, okutulan/okunan kitaplar, izlediğimiz filmler, diziler, reklamlar, dini, ahlaki öğretiler, ilkeler, sosyal kurallar, komşu muhabbetleri, akran paylaşımları, iş yeri dedikoduları, kulağımıza fısıldanan nereden geldiğini bilmediğimiz onlarca küçük parçacık, büyük resim hakkında hüküm vermemize ve bu yönde tutum ve davranış geliştirmemize, hatta bir ideolojinin savunucusu olmamıza neden olur.
“İlim beşikten mezara kadardır”.  Sürekli öğrenir ve sürekli yeni bir fikir üretiriz. Aileden başlayarak devam eden belki üniversite sıralarından sonra çalışma hayatımızda geçen uzun bir süre, bize dünyayı algılamamızı ve görmemizi sağlayan bir dizi numaralı gözlüklerle hayatı görmeye çalışırsınız. Bunlar hepten yanlış ya da hepten doğru olmasa da görebildiğimiz her ne ise onunla da yaşamaya alışır, belki de bu alışkanlıklarımızla da gömülürüz.
Komedyen Cem Yılmaz’ın bir parodisi bu durumu anlatan güzel örneklerden biridir: TV programlarında sunucunun, çocuklara bir oyuncağın nasıl yapıldığını göstermek için gereken malzemeleri sıralayıp, nasıl yapılacağını öğretmesini bekleyen izleyicisine, “gerçi burada yapılmışı var” diyerek, bitmiş, tamamlanmış bir oyuncağı göstermesi gibidir bu. Burada insanın durumu da, o oyuncağı yapmak için malzemeleri heyecanla hazırlayan, ekran karşısında “yapılmış hazır” oyuncağı görerek şaşkın şaşkın ekran başında apışıp kalan çocuk gibidir.
Oyun odasına dönecek olursak, masanın etrafında, siz daha elinizdeki parçanın ne o olduğunu anlayamadan, “düşünmeye ve araştırmaya gerek yok, ben senin yerine düşündüm, buldum, burada bulunmuşu ve düşünülmüşü var” diyenlerle doludur.
Aslında buraya kadar bir sorun yok. “zaten yapılmış ve yaşanmışı”  kabul ederseniz sorun yaşamazsınız. Çünkü çevrenizdeki hemen herkes bu durumda sizin gibi aynı “resmi” görmemizi sağlayan yine başkalarının lütfettiği aynı renkli numaralı gözlükleri kullanmaktadır. Asıl sorun, sizin,  “gerçekten dokunduğum, gördüğüm, duyduğum şey, bana söylenen şey midir?”, “Bana öğretilen şey gerçekten öğretildiği gibi midir?”, “Bana olduğu söylenen olay, gerçekten böyle mi olmuştur?” sorusunu, sormanızla başlar.
Bundan sonrası eğer vazgeçmezseniz, parçalanmış büyük resim, sizin için yavaş yavaş bir araya gelmeye ve büyük resim oluşmaya başlar. Artık olaylar sizin için tek boyutlu olmaktan çıkarak, düşünce yeteneğinize, doğruyu bulma azminize, araştırma çabanıza bağlı olarak onlarca, yüzlerce boyutla görünmeye başlar.
Belki bunun sonucunda varacağınız nokta başlangıçta ilk gördüğünüz şeydir belki de görünenin ötesinde daha farklı bir güzelliktir. Sonuçta bu, sizin araştırmalarınızın, merakınızın, kontrollerinizin ve öğrenme emeğinizin sonrasında ulaştığınız boyuttur.
Peki,  büyük resmi görmek bize ne sağlar?
Öncelikle, olan biten her şey karşısında önyargıdan uzak, gerçekçi, aklın ve duyguların kabul ettiği bir gerçekliğe ulaşmamızı sağlar. Siyasi, iktisadi, sosyolojik, psikolojik, ekonomik, dini, kültürel, ahlaki olarak insanlara ve hayata karşı bakışımıza derinlik kazandırır. Günümüzde özellikle ülkemizde sık sık karşımıza çıkan yalan yanlış algı operasyonlarına kanmadan gerçekleri bütün olarak görmemizi sağlar. Bir haber manşetinden hareketle toplumu yargılamadan doğruyu, yanlışı öğrenmemizi sağlar. “Hepçilik” ya da “hiççilik” tuzağına düşmeden, eğitimde merakı, öğrenmeyi, gerçeğe ulaşma hazzını, “dünyanın” bir harita gibi göründüğü yerden, görmemizi olan biten her şey ve hakkında fikir sahibi olmamız sağlar. Daha da önemlisi, ilmi olarak, araştırmaya ve bilimsel ilkelerle, düşüncemizi olgunlaştırır, felsefi olarak hayatı, insan kıvamında “hikmeti” anlayarak, insanca yaşamamızı ve yaşatmamızı sağlar.
Tüm bunlar, insanlığın çağlar boyunca kültürel değerlerinin, tecrübelerinin, sorunlara karşı bulduğu çözüm yollarının yok sayılması değil, aksine “iki günü eşit olan ziyandadır” düsturunda gösterildiği gibi, insani kazanımların üzerine bir o kadar daha katkı sağlamaktır. Her saati, her günü, her yılı, her çağı diğerinden farklı kılmaktır. Mirasyedi tembelliğinden kurtulup düşünmek, akletmek, hakkın ve hakikatin bulunmasına, anlaşılmasına, yaşanmasına, araştırılmasına emek vererek, helalinden ve değerinden, insanlığa katma değer sağlamaktır.
İnsanı ve insanlığı sarıp sarmalayan zaman tünelinde karşımıza çıkan, soyut-somut, mikro-makro parçalar hakkında bilgi sahibi olmak ilm’el yakîne, bunlar arasındaki bütün parça ilişkisini kavrayarak, büyük resmin varlığına şahit olacak tecrübeye sahip olmak ayn’el yakîne, tüm bunların evrensel gerçeklikte, büyük resmin var oluş nedenini hikmetleriyle kavramak hakk’el yakine ulaştırır ki, insan tadında yaşamak, insanca yaşatmak için ulaşılması gereken de bu olsa gerek. Bu da ancak, eğitim sisteminin merakı, araştırmayı, öğrenmeyi, düşünmeyi, felsefeyi, tefekkürü, hikmeti ve hakikati yakalayan bireylerin yetişmesini sağlayacak sistemin kurgulanmasıyla, zihnimize yerleştirilen, bütünü yakalamamıza engel olan bilgi parçacıklarının bütünün bir parçası olduğunu kavratmasıyla, beşer düzeyinden insan düzeyine yükselişin yollarını gösteren, dikte etmeyen prensiplerle donatılmasıyla mümkün olsa gerek. Yoksa insanlık bir fili tanımlayamayacak kadar kör, sahip olduğu salt bilgide ısrarcı, inatçı ve ben merkezli bir canlı olmanın ötesine geçemeyecek.
Söylenenlerin hiç dokunmadığımız, kültürel referanslarımız arasında ”kal’da kalmış, tozlanmış bir “hâl durum” olması da ayrıca trajikomik bir durum: İlm’el Yakin, Ayn’el Yakîn, Hakk’el Yakîn olma hali.
Ve ne yazık ki “İslam Dünyasının” dilemması, bu halin çok ötesine, savrulmuşluk, savurulmuşluk, öğretilmiş ve öğrenilmiş, farkındalı çaresizliktir.

 
[1] Peter M. Senge, Beşinci Disiplin, YKY Yayınları, 2013.

Kaynak: Farkındalı Çaresizlik - Nadir YILDIRIM

Bilmiş midir?

0

Bilmiş midir?

Bekleme mekânları ilginç yerler… Duraklar, çay-kahve ocakları, cami avluları, hastane koridorları, uzun kuyruklar vs.
Buralarda özelden tüzele, resmi olandan gayr-i resmi olan şeyler, amirini çekiştiren, öven, söven. Siyasetin altından girip üstünden çıkmalar. Yandaki görevliden, sınırdaki askere varıncaya kadar.
Bazen isteyerek çoğu zaman istemeyerek göz-kulak misafiri olduğumuz bu yerler tam bir laboratuvar.
Bazen, iki doğrudan bir yanlışın nasıl çıkarıldığını, uluslararası siyasetin karar mercii gibi hüküm verilmesini, hükümet, muhalefet gibi konularda lehte aleyhte nasıl hüküm verildiğini öğrendiğimiz yerler.
Özelinden aile hayatlarına, arkadaş ilişkilerine, borç ve alacaklarına varıncaya kadar insanların konuştuğu yerler.
Buralarda duyduğumuz her şey sosyal medyadaki yarım yamalak. Başından, sonundan sıranız geldikçe yapılan anons sesine karışan, uyarı sesine karışan, sahibini bir daha görmeyeceğiniz, daha sonra sizi etkiyenleri hatırladığınız cümleler. Doğruluğu eğriliği, yalanı dolanı analiz edilmeden kulağımıza mandallanan kelimeler. Unuttuğumuzu zannettiğimiz, bilgi kuruntuları. İyisi de var kötüsü de…
Sosyal medya, gazete başlıkları, TV’den anons edilen tek cümlelik, okuyarak zaman harcamayalım diye bize sunulan, ötesinde ne olup bittiğini bilmediğimiz etkili cümleler. Zihin bahçemize atılan tohumlar.
Bilgisiz fikir sahibi olmanın ocağından yetişen ön yargılı toplumların da algıya açık, propagandaya zafiyet gösterir durumu da bundan. Küçük bir kıvılcımla, yangın çıkarmaya müsait bir sosyal ortamın sebebi de bu.
Derin derin düşünmeden, kime ne yararı var, zararı ne olur demeden, kime hangi katkıyı sağlayacağını düşünmemize fırsat vermeyen etkili cümleler. Yüz kırk kelimeyi, pardon yüz kırk karakteri geçemeyen, “cıvıltılar”
“Yerin kulağı var mı bilmem ama insanlar çok konuşuyor.” diyen anlamlı bir söz okumuştum, sosyal medyanın filozof aforizma dâhilerinden. Az okuyup, az düşünüp, az tefekkür edip çok konuşulduğunu anlatmak isteyen bu cümleye hak vermemek elde değil. Bunun böyle olduğunu bekleme salonlarındaki muhabbetler ele veriyor zaten.
“Yarım hoca imandan, yarım doktor candan eder” der atalar.
Peki yarım bilgi ne yapar!
Hangi olay ya da şey olursa olsun önem durumuna göre özellikle devletin, milletin genelini ilgilendiren konular mutlaka, ince ince düşünülmeden ne red edilmeli ne de kabul edilmemeli.
Bilmediğimiz şeyi nasıl kabul ya da reddedebiliriz ki!
Bütünü görmeden, parçalardan bütün olan biteni, önünü arkasını nasıl anlayabiliriz ki!
Bu yazıyı özetleyen güzel bir olayla bitirelim; Gerçekliği var mıdır? Bilmem ama meramı anlatması bakımından bence manidar…
Bir üniversitenin biyoloji hocası sınıfa girer. Her öğrencinin masasında bir mikroskop ve bir sınav kâğıdı.
Öğrenciler soruları yazmak için ellerinde kalem heyecanla beklerken, Hoca: “Arkadaşlar, önünüzdeki mikroskoba yerleştirilmiş bir böcek bacağı var. Herkes kendi mikroskobuna yerleştirilmiş böcek bacağını inceleyerek, bu bacağın hangi böceğe ait olduğunu bulacak. Başka soru yok” demiş.
Öğrenciler şaşkın şaşkın, itiraz ederlerken, hoca kapının sert bir şekilde çarparak kapatıldığını ve bir öğrencinin dışarı çıktığını görmüş.
Hoca: “Kim bu terbiyesiz?” diye bağırınca, kapıdan, dışarı çıkan öğrenci, sadece bacağını uzatarak: “Hadi bil! Hadi bil!” diyerek, bağırmış kapının ardında saklandığı yerden.
Bilmiş midir?

Kaynak: Bilmiş midir? - Nadir YILDIRIM

Ölümün Unutulduğu Gece, 15 Temmuz

0

Ölümün Unutulduğu Gece, 15 Temmuz

Tarih, insanoğlunun yeryüzüne ayak bastığı günden bu ana uzanan, duvarlarında bilgi, belge, anılarla doldurulmuş rafların bulunduğu bir tünele benzer. Bu tünelden geçen her şey raflarda yerini alır. Bazıları kara bir yazıyla, bazıları, altın harflerle kazınır. Bir araştırmacı tünelde ilerlerken geriye dönüp baktığında, raflardan bazılarının parıltısı karşısında gözleri kamaşır. Türk-İslam tarihi de göz kamaştıran, tarihin karanlığını aydınlatan anılarla dolu bir tarihtir. Dünya, bu milletin kahramanlıklarıyla daha çok göz kamaştıran bir ışıltıya kavuşmuştur.
Tarihe göz attığımızda; Malazgirt’te, İstanbul’un Fethi’nde, Sakarya’da, Çanakkale’de, İstiklal Savaşı’nda, büyük küçük bütün savaşlarda, bu milletin erkeğini, kadınını, yaşlısını, gencini, her ferdini Azrail ile yan yana, kol kola yürüdüğü anlara şahitlik eder, her safhasında onların ayak izlerini görür, ölümü unuttuklarına şahit oluruz.
15 Temmuz’da mukaddesatına saldırı olduğunu fark ettiren “ölümüne meydanlara” çağıran bir liderin çağrısıyla, terörist tanklara, mermilere, jetlere, helikopterlerle düğüne gidercesine yollara düştüler 15 Temmuz 2016’da da aynı ruhla, ölümü unuttular. Yanlarında yine ölüm meleği vardı.
İhanet çetesine Türk-İslam Tarihi’nin öğretilmediği çok aşikârdı. Onlar, Haçlı ordularının masumiyetini öğreten elebaşlarının yalanlarına aldanmışlardı. Oysa bu millet vatan, bayrak, ezan dendiğinde, ölümü hep unutuyordu.
15 Temmuz gecesi, iki yüz elli ölümün şeb-i arûs olduğuna inanan şehidiyle, binlerce gazisiyle ve milyonlarca şehadete susamış insanını, ölümle korkutarak emellerini gerçekleştirmek isteyen “Alamut” kalesinin lağımlarında hayat bulan, semizleşip güçlenince başkaldıran omurgasız kuduzlar için tarih, tekerrür etti.
Tarih tekerrür ediyordu. Ölümü unutan ruhlarla; silahsız, savunmasız, masum, ellerinde sadece mukaddesatın sembolü, özgürlük ve bağımsızlığın beratı bayraklarla, yollara dökülen milyonlarla tekerrür ediyordu.
O geceye şehadet eden Milletvekilimiz İmran KILIÇ, mesai arkadaşım Oğuz AKGÜNER, diğer Milletvekillerimiz ve danışmanları, TBMM çalışanları ve polislerimizin de aralarında bulunduğu insanlarda da aynı ruhu görmüştüm, o gece “ölüm unutulmuştu.”
Gece boyu konuşmalardan, sohbetlerde hiç biri ölümden bahsetmiyordu. Yine ölümü unutturan değerlerle yan yanaydılar. Düşündükleri tek şey; “Türkiye, Memleket, Vatan, Devlet, Milli İrade, Bağımsızlık ve Bayraktı”, ölümü yine unutmuşlardı.
Bu millet o gece Dünyaya, ırk, cinsiyet, siyasi düşünce ayrımı yapmaksızın, bağımsızlığın, özgürlüğün, vatan sevdasının, millet sevdasının, lider sevdasının, İslam ve Kur’an aşkıyla, gerektiğinde bin kez daha, şeb-i arûsa koşarak gideceğini gösterdi.
Tarihin o uzun tüneline baktığınızda, gözleri kamaştıran bir “Hilal ve Yıldız” görürseniz bilin ki, o “ölümü unutanların” ruhlarından yansıyan ışıltıdır.
Tüm dünya bilsin ki, BU VATAN, ÖLÜMÜ UNUTANLARIN TOPRAĞIDIR!

Kaynak: Ölümün Unutulduğu Gece, 15 Temmuz - Nadir YILDIRIM

15 Temmuzlar Olmasın (2)

0

15 Temmuzlar Olmasın (2)

Bugünün problemleri dünün çözümlerinden kaynaklanıyorsa ve biz bugünü yaşamamıza neden olan olaylar zincirini biliyorsak, tarih tekerrür etmeyecektir.
Bir makaleler(!) kitapçığında, kurum kültürü oluşturmakla ilgili çok ilginç ve bir o kadar da saçma bir cümle okumuştum. “Okula gidilir, bakılır. Eğer, kurum kültürü yoksa oluşturulur”(!).
Kültür, bir toplumu tarihten bu yana yaşattığı, yeryüzünde diğer toplumlardan farklı kılan, yaşadığı ve yaşattığı, her şeydir. Dünyaya bakış açısını, insanlara yaklaşımını, ticaretini, eğitimini, ahlaki yapısını, inanç tarzını, inancı algılayış biçimini anlatır.Böyle olduğu için de bir yere gidilip, oraya bakılıp, “hadi değiştirelim madem” denemez. Bir kurumda kültürün, filizlenmesi en az on yıldır. Hele bu bir toplum olunca iş asırlarla ifade edilmek zorundadır.
Türkiye 600 yıl süren hâkim bir kültüre iken Viyana kapılarından aldığı yenilgiden bu yana değişim sürecine girmiş bir toplum. O gündür bu gündür savrulmuş elmasın parçaları gibi yeniden araya gelmek için sağda solda, doğuda batıda, kuzeyde güneyde yeniden bir arada ve yol arayıp duruyor.Dünyanın gidişatına bakıldığında, bu milletin yeniden “Medeniyet” kurma iddiasını gerçekleştirmesinin zorunlu kılıyor. Bu milletin kaderi bu. Ancak, Hz. Mevlana’nın dediği gibi “Kader Gayrete Aşık”.
“Medeniyet” kurmak, kültür oluşturmaktan çok daha öte bir iddia. Üstün kültürler doğurabilecek, ilmî, fikrî, ahlakî, insanî, iktisadî, siyasî alanlarda örnek olunabilecek, sanat ve kültür alanında parmakla gösterilecek ruh haline sahip insan kaynaklarına sahip olma iddiası.
Nitelikli ve donanımlı karakterli her biri “Medeniyet Mefkûresiyle pişmiş, ecdadın her an tattığı “Kızıl Elma” ile hemhal edilmiş, eğitim farkıyla, sayısal farkıyla, azim farkıyla dünyaya fark atan, medeniyet mefkûresine tohum olacak “insan gibi insan”, yetiştirecek sisteme sahip olmak gerekiyor. Çünkü medeniyet tohumlarının çiçek açması, onlarca, yüzlerce yıl sürebilir.
Sağlam işinin ehli bir çiftçi gibi toprağı iyi hazırlamak, ayrık otlarından ayıklamak, sürmek, gübrelemek, sulamak, tohumlara sahip çıkmak, kargalara, çakallara yem etmemek gerekiyor.
15 Temmuz’da ihanette rolü alanlar, bu toprakların dün bakımsız bırakılmasını fırsat bilen zehirli ayrık otlarıdır. Genleri bozulmuş, değiştirilmiş, zehirlenmiş kanserli tohumları, Medeniyet tohumlarını çürüten, parazit, hastalıklı, zayıf çürümüş süprüntülerdir.Anadolu medeniyetlerin vatanı, insanı, burada yetişen nadide bir tohum. Öyleyse, bu topraklara sahip çıkmak sorumluluğu, burayı bize vatan yapan ecdadın torunları olan bizde, sorumluluğun yükü de siyasilerin, yöneticilerin ve eğitimcilerin omuzunda. Siyasilerin, milli ve yerli ruha sadakat yeminiyle yola çıkıp, evrensel ve vizyoner bir bakış açısıyla, iradeli, adaletli, hak ve hukuk konusunda titiz, dürüst, ilkeli duruşlarıyla örnek liderlerle bir arada bulunmaları elzemdir.
Yöneticilerin, işinin ehli ve sevdalısı, vefalısı, sistem kurucu ufuk sahibi, emanete ehli, “insanı yaşat ki devlet yaşasın” düsturunun farkında, ülkeye adanmış mesai anlayışıyla, profesyonel bir usta ve sanatkâr ruhuyla donatılmış olmaları zorunlu.
Eğitimcilerin elindeki tohumun çiçek açması derdiyle mütefekkir, dünü, bugünü ve yarını bilecek ve öğretecek kadar araştırmacı, bir anne baba özeniyle gençlere yaklaşan, ilim ve irfan aşığı, mesleğinde parmakla gösterilecek azimde, hem kendini hem yavrularını besleyen bir anne kadar müşfik, bir baba kadar merhametli ve dirayetli, ilim beşikten mezara kadardır ilkesiyle hemhal olması şart.
Dünün sistemsiz, koordinasyondan uzak, vesayetin mutlu hayatı için başıboş bırakılmış alanlarının tamamının iyi planlanmış, sistemli, her alanı kurumsal, ileriyi gören projektörlerle desteklenmiş bir şekilde yeniden ele alınması da farz.
Bu şartların ve farz olanların yerine getirilmesi için gereken yol haritasını aramak için çok uzağa gitmemize gerek yok.
Övündüğümüz “ruhla” yeniden bir araya gelerek, yeni teknik, metot, araç gereç, söylem geliştirmemizle, yeni olanla barıştırarak, medeniyetlere ev sahipliği yapan Anadolu insanını kültürel değerlerini, felsefesini, hikmetini anlamaya çalışmamızla mümkün.
Yitiğimiz olan bilim dünyamızın prensiplerinin yeniden ele alınarak, bunları anlayacak ve anlatacak milli karakterli, evrensel söylemlere ve akla sahip bilim adamları, ilim erbabı, sanatçı, zanaatkâr yetiştirmekle mümkün.
Müslüman olduğunu iddia eden her müminin Müslüman olabilmesi için de işinde, ticaretinde, muamelesinde, özünde, sözünde hak ve hukuk prensiplerine riayeti şart.
15 Temmuz bu toplumun manevi şahsiyetinde meydana çatlaklardan zamanla sızan suistimal tohumlarının, ihanet ateşine dönüştüğü gecedir. Bu tohumların sızdığı çatlakların kapatılıp, etkisinden kurtulmaya çalıştığımız bu günlerde eğer hala, atamalarda, sınavlarda, mülakatlarda, ihalelerde, ticarette, her ne sebeple olursa olsun, başkasının hakkını geriye, kendimizi ve yakınımızı öne çıkaracak yollara başvuruyor isek bu çatlak hala kapanmamış demektir.Ülke menfaatini kendi menfaatimizden geride tutuyor, adam kayırmacılıkla iş kotarmaya çalışıyor, teraziyi eğri tutuyor, işimize hile, yalan katıyor, emrolunduğumuz gibi dosdoğru davranmıyorsak çatlaklardan hala sızıntı var demektir.Bütün bu çatlakları büsbütün kapatılmasının mümkün olmadığı gerçeğini de biliyoruz, ancak bugüne kadar yaşanan tarihimizde onlarca, yüzlerce örneğini gördüğümüz bu çukurlara tekrar düşmemek konusunda milletçe, fert fert, kurum kurum bilinçli hareket etmek zorundayız.
Hangi sebeple olursa olsun bu ülkeye yapılacak her taarruzun içeriden ya da dışarıdan gelecek her tür suikastın karşısında birlik ve dirlik içinde karşı koyacağını gösterdik. Hikmetin gereği olsa gerek Allah, 15 Temmuz’da, bir şerden bin hayır yaratmış, kâinat ilahlığı iddiasında bulunan soytarıyı ve kuklalarını alaşağı etmiş, beddualarını yüzlerine paçavra gibi çarpmıştır.
Liderimizin, Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın “Ölümüne! Ölümüne!” çağrısıyla din, dil, ırk, siyasi düşünce kaygısına düşmeden, vatanın bağımsızlığı ve millet iradesine karşı yapılmış suikastı durdurmak için sokaklara dökülen milyonlarca Anadolu insanı arasından şehadet mertebesine yükselmiş şehitlerimiz ve gazilik şerefine nail olmuş kahramanlarımız, vatana sadakatin izzet, ihanetin zillet olduğunu göstermiştir.
15 Temmuz gecesi Gazi Meclis bombalar altındayken “Milli Egemenliğin” dimdik ayakta durduğunu göstermek için oraya ulaşabilen Milletvekillerimiz ve danışmanlarıyla birlikteyken, bir kez daha anladım ki,
Bu millet için “Medeniyet Mefkûresi” zorunlu ve bu milletin çocukları hala asil, onurlu ve omurgalı.
Cevabına kafa yorulması gereken asıl soru: İblisin kardeşi “talamut” aklının, kendisine secde edecek “FETANİST” müritleri nereden ve nasıl bulduğu?

Kaynak: 15 Temmuzlar Olmasın (2) - Nadir YILDIRIM

15 Temmuz Neden Oldu? (1)

0

15 Temmuz Neden Oldu? (1)

Ne ekersen onu biçersin”, “Tarih tekerrürden ibaretse tekerrür ettirmeyindiyerek uyaran ecdat, “bugünün problemleri dünün çözümlerinden kaynaklanır[1] prensibini ileri süren uzman. Hepsi de aynı şeyi söyler.
Ve biz, hiçbir tohumun, kendine uygun zemin bulmadan filiz vermeyeceğini, yeşeremeyeceğini, dal budak olup, kök salmayacağını da biliyoruz.
Peki bu şehit yadigarı topraklarda, bu ihanet tohumu nasıl yetişti?
15 Temmuz’un bir sonuç olduğunu hepimiz biliyor ve meydana gelen olayların anlamsızlığı üzerinde fikir yürütüp, nasıl böyle bir durumla karşı karşıya kaldığımızı tartışıyoruz. Bu örgütlerin uluslararası boyutu, illegal örgütlerle ilişkileri, gayr-ı meşru yapılanmasının istihbarî, adlî, idarî boyutuyla çok yönlü bir ağa sahip oldukları ortada. Paralel İhanet Çetesi FETÖ’nün, kendisine tabi olanları, hem dünyaya hem de cennete açılana kapıları açtığına inandırdığı maymuncuk anahtarı vaadinde bulunarak, bir işgal planına alet oldukları çok açık.
İhanet filmini geri sarıp izlediğimizde, örgütün, ihanet planında kullanmak üzere küçük bir esnafın çok kısa zamanda zengin bir tüccara dönüştürdüğünü, alt düzey bir memuru, ışık hızıyla geçilen kariyer basamaklarını atlatarak, üst düzey bir bürokrata çevirdiğini, bir öğrencinin önünde bulduğu cevap anahtarlarıyla girdiği sınavlarda, puanlarla şişirilerek, “hizmet paketine” reklam malzemesi olarak hazırlandığına şahit olduk.
Yıllarca kültürel refleksleri felç edilmiş, yozlaşmış ahlaki zeminde onursuzluğu onur, hak-hukuk gaspını mesleki başarı, eğitimin sözde hizmet köleleri haline getirildiği, mankurt akılların, başarı öykülerinde yer aldıklarını, rolünü “ulvi” bir amaç uğruna yaptığına inandırılanlar, kendisine verilenlerin diyetini ödeme zamanı geldiğinde de ödediğini izledik. Oysa bu milletin tüm bunlara dur diyebilecek, siyasi, idari, dini ve ahlaki yapısının omurgasında hayati öneme sahip ve iyi kötü herkes tarafından açıkça anlaşılan, farklı kavramlar tanımlansa da şöyle yada böyle üzerinde hassas davranılan referans değerleri var: İşi ehline vermek (liyakat), kul hakkını gözetmek, helale yakın, harama uzak olmak, güzel ahlaklı olmak, ikiyüzlü olmamak, iftira etmemek, koğuculuk yapmamak, takiyye yapmamak, yalan söylememek, aldatmamak, vatana, millete, devletine bağlılık, sadakat ve güven, emanete hıyanet etmemek, adaletli olmak…FETÖ ve benzer ahlâka sahip olanlarca, her biri, tek tek, kılıfına uydurularak, bozuldu, yozlaştırıldı, çiğnendi. Dünya menfaati altın tabakta sunuldu, benlikler de şeytana şakirt oldu. Makam ve mevkilere gelmesi için pazarlanan zayıf karakterli şahsiyetler, liyakatin esas alındığı bir sistemde asla ulaşamayacakları statülere gelirken bu ilkeleri görmezden geldi. Küçük hesapları ve çıkarları uğruna, gerektiğinde kendilerine tevdi edilecek illegal görevi hiç düşünmeden yerine getirdiler. Hak olanı sahibine vermek, kazanç kapısı hulle ile hileli bir ibadete dönüştürüldü. Rüşvete himmet maskesi takarak kul hakkını hesaba katmayanlar, hakkı olmayana el uzattılar. Kolay ve çabuk kazanmanın sevinciyle kendilerine bu kapıları açan şeytanın maymuncuk anahtarlarının şıngırtısını takip edip, cehenneme giden bütün kapılardan koşarak geçtiler. İş isteyenden, memur olmak isteyene varıncaya kadar, sınav soruları ve cevaplar kendilerine sunulduğunda, bunun yüzbinlerce insanın hakkına girmek olduğunu düşünmeden, sadece görev alabilmek için, torpillenmiş işlere yerleşerek, %’ bilmem kaç kuruşluk zehirli yeme balıklama atladılar. Kendilerinden olmayanları aforoz eden zihniyetin, engizisyon mahkemesinin savcısı, hâkimi olup, infaz kararına ortak oldular. “Tanrıdan rol çaldılar”.
İslami ve insani kardeşlik ölçülerini, örgüte yakınlık ve yayınlarına, “abonelik” sayılarıyla ölçtüler.
Sahte dostluklarla, insani ilişkileri kullanılıp, devletin ve millet aleyhine “hoca/efendi/imam/abi/abla” kisvesiyle pazara çıkan çığırtkanların talimatlarıyla hareket edip onları “resul” makamında gördüler. Allah ile aldattılar. Allah ismini duyduğunda mahcubiyet içinde olan milyonlarca insana, iblise parmak ısırtacak tuzaklar kurdular.
Sözde çocuklarına daha iyi bir gelecek sunmak isteyen anne babalar, sahte düşük ayar “altın nesil” yaldızlı çocuklarının, sinsi bir planın yıldız kadrosunda yer alması için, imalathanelerinde “ramat” oldular. Örgütün çakma altın nesil hâkimleri, düzmece adalet kararları ile Devlete “güveni” “hukuku” ve “adalete” saygıyı parçaladı.
15 Temmuz gecesi, şeytana ruhunu satanların, diyetlerini verme, borçlarından geriye kalanı ödeme gecesiydi...
FETÖ ve benzeri yapılar, ahlaki olarak kendilerine benzeyen, kültürel olarak çok da ayrı olmayan, ihanet ahlakına eğilimli, ilkesel olarak zayıf, milli ruhtan yoksun, her siyasi kesimden bireylerle işbirliği yapmıştır.
FETÖ sadece bir örgüt değil bir ahlaksızlığın, kokuşmuş karakterin, omurgasız kişiliğin adıdır. Eğer uygun zemin bulurlarsa, parazitli kanser hücresi gibi önce bünyeye parazit olacak, sonra kendine yaşam alanı bulacak daha sonra da bünyeyi ele geçirmek için her yolu mübah kılıp ihaneti için kullanacak, kullanılmaya müsait hale getirecektir.
Unutmamak lazım ki Habil’de Kabil’de Adem’in çocuklarıydı.
Darbe de terör de milli ve insani iradenin tecelli ettiği yer olan devlet iradesini vesayetle yönetmeyi amaçlayan alçak bir girişimdir. Bu iki alçaklık, 15 Temmuz gecesini planlayan süfli ruhun emelleriyle karşılaştırınca, terörün sokak kavgası, darbenin asker hezeyanı kaldığı görülür.
Toprağı vatan, kalabalığı millet, kabileyi devlet yapan ruh, tarihin derinliklerinden gelen kültürel değerleri temel alan kurumsal yapıların bağımsız ve egemen bir irade ile yönetilebilme iradesidir. Bu irâdenin (Devlet) bekâsı, uğrunda şehadeti göze alan, birbirine güvenen, yüreği ve bileği, ebedi birbirine bağlanmış insanların varlığına bağlıdır.
Bir gece düşünün ki mel’un bir iblisin çakallarını salıverdiği, domuzlarını üzerinize kusturduğu, akrepleriyle göz bebeklerinizi oymaya kalkıştığı, Allah’ın adını maske yaparak, emeğinden, ekmeğinde, zekâtından, sadakasından, umutlarından beslendikleri, şehit kanıyla yoğrulmuş toprağı ve sahiplerini yüreğinden hançerlemeye kalkışan, omurgasızların, beddua ayinleriyle, Alamut çukurundan başkaldırmaya çalıştıkları bir gece…
15 Temmuz’da meydana gelen şey, ihanet kelimesinin “masum” kaldığı, “21. Yüzyıl haşhaşilerince” sahneye konulan, topyekûn Türk Milletini ve İslam Dünyasını hedef alan, paranoyak bir ednânın suikast teşebbüsüdür.
Bu suikast, kültürel değerlerimizin omurgası İslam, bütün unsurlarıyla; Peygamber, Kur’an, hizmet, himmet, cemaat, hoca, imam, sadaka, şehadet ve bunların üzerinde yükselen diğer sosyal yapılar, tahrip edilerek, siyasal, sosyal, ekonomik yapının, can damarı “güven” parçalanmak istenmiştir.
Devletin savunma unsurları, ordu ve emniyet yaralanmış, peygamber ocağı kirletilmiş sınırlar ihlal edilmiş, risâlet mihrabının sembolü olan öğretmenlik, eğitim kurumları aşağılanmış sınıflar kirletilmiş, kirli emeller uğruna bütün gençlik ve geleceğin teminatı olan çocuklar kullanılmış, gençlerin masum zihin bahçesine ihânet tohumları ekilerek, bataklığa dönüştürülmek istenmiştir.
Aile kurumu, süfli emeller uğruna ve pazarlanarak, “katalog evlilikleriyle”, “Türk kadını” yozlaştırılarak militanlaştırılmaya çalışılmış, adalet algısı tarumar edilerek, hukuk ve yerle bir edilmiş, ihaneti meşrulaştırılmak için hâkim cellatlar görevlendirilmiştir.
Kurum ve kuruluşlara, kanserli hücreler gibi hastalıklı kişiler yerleştirilerek, bunların mahremiyeti, dış mihrakların koynunda geceleyebilmek adına şeytani oyunlarla, takas edilmeye çalışılmıştır.

Kaynak: 15 Temmuz Neden Oldu? (1) - Nadir YILDIRIM

MAHREM

0
MAHREM
Bir toplumun ve bir insanın “mahrem” olarak gördüğü, görünen ve görünmeyen bir duvarla etrafını çevirdiği, toplumun ve bireyin önemsediği değer durumuna göre derinleşen, yükselen sınırı, mahremidir.
Bireyden topluma, bütün insanlığın yaşadığı zorlukların ve zorbalıkların nedeni mahrem alana tecavüzdür. Bütün medeni toplumlar, mahrem alanlarını korumak, ona yapılacak haksız, hukuksuz ve izinsiz saldırıları önlemek için savaşmışlardır. 
İnsanlar, sınır tecavüzünden sır tecavüzüne varıncaya kadar, ülkeleri için önemli şeyleri korumak, topraklarına yapılacak izinsiz girişleri engellemek adına, aşılmasını istemedikleri duvarlar örmüş ve bunu korumak için savunma sistemleri geliştirmişlerdir. 
Küresel güç odaklarınca, mahrem alana tecavüz, bir davranış olarak süslenmiş, bir meziyet ve farklılık olarak boyanmış, cazip hale getirilmiş, bir yaşam tarzı ve bir ideoloji olarak, altın tabaklarda, günlük menü olarak sunulmaktadır. 
İki Âdem arasında süregelen izinsiz, haksız, hukuksuz, hadsiz bir şekilde, aşılmaması gereken bütün bu duvarları aşma veya yıkma girişimi, yeryüzündeki bütün çatışmaların, medeniyet savaşlarının, dünya savaşlarının, kavganın, intikamların tetikleyicisidir.
Hangisinin neden, hangisinin sonuç olduğunun anlaşılmaz hale dönüştüğü, sonuçlarıyla, herkese bir yerinden dokunan, acıtan, sisli, bulanık, mahrem alan tecavüzü aslında yabanilerle, medenilerin savaşıdır.
Devlet ve birey mahrem alanın tecavüze uğradığını algıladığında kurumsal ve insani bir refleks ile onu bertaraf etmek ister. Ancak sosyal bilimler ve fen bilimlerinin gelişmiş araçları mahrem alana tecavüz tekniklerini ve ona karşı savunma mekanizmalarını da bir çırpıda tanınamaz hale getirmiştir.
Psikolojik ve sosyolojik verilerle hareket ederek bu verileri iyi analiz eden  “mahrem alan sahipleri” (devlet ve birey) alana tecavüzü, yine bu araçlarla bertaraf etmek durumundadır.
Geleceğin gençleri ve yetişkinleri, temel eğitimden başlayarak hayat boyu öğrenme sürecinde adım adım milli şuur ve evrensel bakış açısıyla, mesleki ve kişisel yeterlilik, beceri ve ustalık ve kavrayışları geliştirilmek üzere “mahrem alan” şuuruyla yetişmesini sağlayacak sistem kurgulanmalıdır. 
Bu “milli ruh ve evrensel kavrayış” insani anlayışı yok etmeyecek aksine onu her yönüyle kucaklayıcı yapacaktır. Milli ruh ve evrensel anlayış dengesi, dünya değerlerini reddetmesini gerektirmeyecek aksine, onları filtreleyerek toplumsal çözülmeye karşı hem devletini, hem de kişiliğini savunmasını sağlayacak hassas duyulara sahip olmasının kapısını açacaktır. Böylece her seferinde özelden genele tuzağına düşülen, algı yönetimini çok iyi kullanan ihanet şebekelerinin tecavüz girişimleri de olabildiğince başarısız kılınacaktır.
21. Yüzyılın erdem kabul edilen değerlerinin, bin yıllık köklerden gelen değerlerle bezenmesi, yeni söylemlerle eğitim sistemine aktarılması, analiz edilmesi, sonuçlarını izlenmesi elzemdir.
Ve saygı ile mahrem siyam ikizi gibidir. Birinin yokluğu diğerinin de yokluğunun nedenidir. Yaratılmış her şey mahrem alanına saygıyı hak eeder.
Onun için olsa gerek, Kâbe’nin olduğu kutsal alanlara harem denir. 

Maraş Pusula Haber - www.maraspusula.com / Yazar Nadir Yıldırım

ADALET Mİ DEDİNİZ

0

ADALET Mİ DEDİNİZ?


Bir terazinin kefelerine aynı ürünü koyduğumuzda eşitlik, iki kefenin alacağı ağırlıkta aynı değerde iki farklı ürün koyduğunuzda denge sağlanır.


Peki ya “adalet”?: Her kefeye, hak ettiği kadar ürün koymak “adaleti” sağlar.

İnsanlar bazı zamanlar eşitliği, bazen de dengeyi hak eder. Ama her zaman adalet onların haklarıdır.

Ancak bir sorun var ki; eşitlik, denge ve adalet kavramları bir birine çok yakın ancak ayrı karakterde yargıçlar gibidir ve genellikle de karıştırılır.

Bu konuyu sadaka üzerinden bir örnekle açıklayalım:

Bütün varlığı 1 Kg altın olan ve bunun yarısını sadaka olarak veren bir müminle eşit sayılacak bir sadaka vermek için sizin de 1 Kg altınınızın yarısını vermeniz gerekir.

Bütün varlığı 1 KG altın olan ve bunun yarısını sadaka olarak veren bir müminle dengeli sayılacak bir sadaka vermek için elinizde 1 Kg altınınızın yarısı değerinde başka bir değer vermeniz yeterlidir.

Oysa adaletin bakışı farklıdır: Bütün varlığı 1 Kg olan bir ve bunun yarısını sadaka olarak veren bir müminle, adil sayılacak bir sadaka vermek için, sizin de elinizdeki varlığınızın yarısını vermeniz gerekir ki, bunun miktarı önemli değildir. Önemli olan elinizdeki varlığınızın yarısını vermiş olmanızdır. Çünkü her iki insanın “bütün varlığının” yarısını tasadduk etmiş olması adildir. Eğer burada eşitlik ve denge sağlamak isterseniz mal varlığı az olana haksızlık etmiş olursunuz. Güncel bir ifade ile kavram tamamen nicelik ve niteliğin gerektirdiği durumun analizini gerektirir.

Bazı “değer” varlıklarımız var ki teraziye ne koyarsanız koyun, eşitlik ve denklik sağlayamazsınız. İşte Burada devreye adalet girer.

Vatana ihanetin bulunduğu kefenin karşısına eşitlik koymayı düşünüp, ihanet ettikleri suç sayısınca cezalandırılmak isteyenler, hangi eşitliğin bedelini ödemeye hazırlar?

249’a 249’ mu?

Millete, devlete, vatana, tarihe, bayrağa ihanet edenler, hangi tarihi değeri, bayrağı, devleti, vatanı, bunlar için şeref ve onurla yaşayanların sadakat ve imanının karşısına koyarak, dengeli bir bedel ödemeyi düşünüyorlar?

Adı ne olursa olsun, bin yıllık kültürü, yüz yıllık küresel güçlere peşkeş çeken hainlerin, hangi eşit ve dengeli bir terazide tartılması gerekir?

Milyonlarca insanın, güven duygusuna, kendilerini korumak için verilmiş bombalarla saldıran, maskeli balonun palyaçolarına hangi eşitlik ve denge ile muamele yaklaşılmalıdır?

Milyonlarca gencin, gelecek ümidini hile ve desise ile çalan bir yapının karşısında hangi hâkim eşit ve dengeli bir hüküm vermeye zorlanabilir, adaletten başka?

Türkiye’nin geleceğinin sahibi çocukların, 15 Temmuz gecesi kulaklarını tırmalayıp uykusunu kâbusa çeviren ihanetin silah sesinden korkusundan dökülen göz yaşının karşılığını, hangi terazide tartmak gerekir?

Bin yılın birikimine, bütün Türkiye’nin ve dahi İslam Dünyası’nın kazanımlarını yok etmeye beddualarla talimat veren, şeref yoksunu ruhani elebaşlarının elinden tutup, “Allah ile Müslümanları aldatanlar”, yaptıkları bunca oyunun bedeli olarak hala hangi “kefede” nasıl tartılmak isterler?

Millet terazisinde tartışmış, zaten alınıp satılmış ve pazarlıkları bitmiş olanların hangi pazarda para edeceği artık bu milleti ilgilendirmiyor.

Anadolu pazarında hükümsüz, değersiz, “belki de daha alçak” halleriyle, gün yüzü görmeden, mahşerde yeniden tartılacaklar,.

249 şehit şahit, kuru ekmeğini paylaşıp evladını adam olsun diye onlara teslim eden “gönlü buruk” analar, bütün Türk Milleti, Anadoluyu vatan yapan ecdad onları bekliyor olacak.



Kaynak: Adalet mi Dediniz? - Nadir YILDIRIM